Weg met de doktatuur!

16 mei 2009

De medische denkwereld is doortrokken van een militaire manier van denken. Het wordt tijd dat we shock and awe vervangen door een gezonder en vrediger model.

Het gedachtengoed van de soldaat en dat van de arts vertonen verrassend veel overeenkomsten. Het is geen toeval dat dokters trots verkondigen dat ze ziekten gaan bestrijden, zullen vechten tegen pathogenen, infecties te lijf zullen gaan en de oorlog verklaren aan kanker. Geneeskundigen zijn kennelijk zo verknocht aan deze militaire denktrant binnen de artsenij, dat het ons niet hoeft te verrassen dat ze ook aanvallen uitvoeren op andere, meer holistische behandelmethoden die niet zo militaristisch overkomen.

Doktoren kiezen er meestal voor om het lichaam te onderwerpen aan shock and awe. Zo’n vakkundige aanval houdt in dat ons meest geavanceerde technische wapentuig wordt ingezet, inclusief de nieuwste pijnstillers, antibiotica en middelen voor chemotherapie. Een militaristische benadering krijgt bij de medici voorrang boven andere strategieŽn die erop gericht zijn om de gezondheid te herstellen door een bundeling van krachten, zodat het lichaam zijn eigen afweer kan versterken. Er bestaat een kleine minderheid van doktoren die een afwijkende mening verkondigt en voorstellen doet om de behandelingen minder ingrijpend te maken, maar hun stem wordt door het medisch-industrieel complex gesmoord.

Het militair-industrieel complex is maar een onderdeurtje vergeleken met zijn medische tegenhanger. In 2002 kwamen de gezamenlijke winsten van de tien grootste farmaceutische bedrijven in de Fortune 500 (26 miljard euro) bijvoorbeeld hoger uit dan de gezamenlijke winsten van de overige 490 firma’s (24,7 miljard euro). Het medisch-industrieel complex is in staat, bereid en erop gespitst om een wetenschappelijk goedgekeurde overwinning uit te roepen, zelfs als zo’n overwinning slechts tijdelijk is of niet meer betekent dan symptoombestrijding. De inzet van shock and awe heeft nu eenmaal ‘gewerkt’ en doktoren geven de opgewekte boodschap ‘missie volbracht’.

Maar tot onze verbazing ontstaan er dan duizenden nieuwe ‘terroristische cellen’. De donder en de bliksem van zware medicijnen veroorzaken hun eigen bijwerkingen. De pijnstillers stillen inderdaad de pijn, maar kunnen niet de onderliggende kwaal genezen en brengen hun eigen gewenning, verslaving en ziektebeeld met zich mee. Door antibiotica sneuvelen de schadelijke microben, maar ze doden ook de gunstige bacteriŽn in de darmen die zo belangrijk zijn bij de vertering en opname van ons voedsel. En de middelen voor chemotherapie vergiftigen en beschadigen ons immuunsysteem, waardoor er voor nieuwe organismen een prachtige kans ontstaat om ons steeds zwakkere lichaam binnen te dringen.

Eigenlijk zijn bijwerkingen helemaal geen bijwerkingen. Farmacologisch gezien is het onderscheid tussen de werking en de bijwerking van een medicijn volkomen willekeurig. Als een bom gebouwen verwoest en mensen doodt, welke van de twee is dan de bijwerking? Ze zijn beide het directe gevolg van de bom. Zo kunnen medicijnen met succes een symptoom onderdrukken, maar die hoest van ons was voor het lichaam een manier om de luchtwegen schoon te krijgen en weer vrij te kunnen ademen, en onze koorts is een cruciale aangeboren methodiek waarmee het lichaam infectiebronnen wegbrandt. Ook al helpen de geneesmiddelen ons door tijdelijk verlichting te brengen (en daarvoor verdienen ze een klein applausje), ze onderdrukken tegelijk de zelfgenezende processen in ons lichaam en verstoren zo onze inwendige ecologie. Bijwerkingen en onbedoelde schade worden als onvermijdelijk geaccepteerd in onze oorlog tegen het ziek-zijn, zelfs als er diverse manieren zijn -die nog onvoldoende zijn uitgeprobeerd – om er vrede mee te sluiten.

Een dokter kan zelfs de volgende stap willen nemen en een symptoom of een oorzaak van blokkade chirurgisch gaan verwijderen. Maar de veronderstelling dat het weghalen van ťťn enkel symptoom of pathogeen de gezondheid doet terugkeren, is zowel naÔef als onjuist. Een symptoom verwijderen is te vergelijken met het gevangennemen van een politiek leider: het brengt geen genezing en ook geen revolutie. Het blijkt steeds vaker dat de gangbare medische praktijk geen werkelijke gereedschappen bezit om de wat complexere problemen die spelen aan te kunnen pakken, of simpelweg geen strategie kent om mensen weer gezond te krijgen, zodra dat ene symptoom is weggehaald.

Onze medische generaals zijn echter nog niet tot dit besef gekomen, dus wordt er een blitzkrieg met veel militair spektakel aanbevolen. De oplossing voor een gezondheids-probleem bestaat vrijwel altijd uit meer dokters (en meer specialisten), meer medicijnen (nieuwere en duurdere) en meer operaties (want die worden toch wel gedekt door de ziektekostenverzekering en ons oplopend begrotingstekort). En als er critici opstaan die vinden dat het anders moet en kan, worden ze gebrandmerkt als weinig vaderlandslievend of onwetenschappelijk, wat nog erger is. Het lijkt wel of we leven in een ‘doktatuur’!

Maar nu het lichaam inmiddels grondig is aangetast, wordt ons uitgelegd dat we ons lijf niet gewoon even met rust kunnen laten. Artsen benadrukken daarentegen hoe belangrijk het is om het te verdedigen tegen nieuwe aanvallers, zelfs wanneer onze bemoeienis de nieuwe en steeds heftigere terroristische activiteiten zelf oproept.

Methoden die de zelfkennis van het lichaam voeden of ontwikkelen, behandelingen die de dokter in onszelf stimuleren of bijstaan en therapeutische modellen die een dynamisch evenwicht helpen herstellen tussen de eenheid van lichaam-geest-natuur, worden afgedaan als kwakzalverij. Dit kwetsende woordgebruik is een geweldig slimme manier om iets wat in principe nuttig en belangrijk kan zijn, als onbenullig af te schilderen. En vreemd genoeg vallen de medici deze alternatieve geneeskunde vaak aan, terwijl ze maar zeer gebrekkig begrijpen wat die inhoudt, welke toepassingen en gunstige effecten die in het verleden klaarblijkelijk heeft gehad en hoe tevreden de patiŽnten zijn die er regelmatig gebruik van maken.

Het wordt tijd om onder ogen te zien hoe sterk onze medische denkwereld wordt beÔnvloed en beheerst door de militaire manier van denken. En belangrijker nog: het wordt tijd om anders te gaan denken over medische en militaire problemen, zodat we gezonder en vrediger kunnen gaan leven.

Dana Ullman is homeopaat en auteur van diverse boeken, waaronder The Homeopathic Revolution.

Bron: Ode mei 2009

BigBoxLabs.nl

Educational info